ΕλλάδαΟι τίτλοι τέλους έχουν «πέσει». Κανείς δεν κινείται. Οι θεατές μένουν καρφωμένοι στις θέσεις τους κοιτώντας την οθόνη. Μάτια κόκκινα. Συγκίνηση. «Εγώ...», δεν θέλω να με αντιμετωπίζουν σαν σκύλο «…ο Ντάνιελ…», έχω δουλέψει 40 χρόνια, πλήρωσα, ζητώ την αξιοπρέπειά μου «…Μπλέικ». «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ». Να το δείτε… να το πείτε και στους άλλους… δείξτε το στις γειτονιές, στα γραφεία, στα συνδικάτα… Η ίδια συγκίνηση στην Αθήνα, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, παντού.Οι νέοι γραφειοκράτες σε εξαναγκάζουν να εγκαταλείψεις. Σε αντιμετωπίζουν χειρότερα και από σκύλο.