Κάπου στην καρδιά των Εξαρχείων, στην Θεμιστοκλέους στο νούμερο 48, ζούσε κάποτε ένας συγγραφέας.Αυτοαποκαλούταν μάλιστα με ένα ψευδώνυμο που ελάχιστοι κατάφερναν να το θυμούνται, κάτι σαν «Ροζέριο» ή «Ρομάριο» ή τέλος πάντων κάτι που άρχιζε από «Ρο», ούτως ή άλλως ελάχιστα από τα έργα του εκδόθηκαν και αυτά σε κάποιες ασήμαντες συλλογικές εκδόσεις περιθωριακών περιοδικών της εποχής εκείνης, στις αρχές του '80.Και όμως εκείνος διέγραφε μια υπόγεια αλλά διαρκώς ανοδική πορεία προς την τέχνη, προς το «μέγιστο έργο» του όπως το αποκαλούσε, και σε όσους βιάζονταν να κριτικάρουν την μετριότητα τ