Στον παιδικό μου φίλο, τον Νόντα, του είχαμε δώσει το παρατσούκλι «Ιδιοκτήτης», γιατί ήταν κάτοχος της μοναδικής κανονικής μπάλας ποδοσφαίρου στη γειτονιά, με δέρμα, σαμπρέλα και πιπίνι για να τη φουσκώνουμε.Τον παιδικό μου φίλο, τον Κώστα, τον λέγαμε «Μηχανικό» γιατί έφτιαχνε την Καθαρή Δευτέρα τους καλύτερους, πιο αρχοντικούς και πιοαεροδυναμικούς χαρταετούς. Που φυσικά πήγαιναν ψηλότερα από όλους τους άλλους.Εκείνα τα χρόνια ελάχιστοι είχαν αγορασμένο χαρταετό. Τους φτιάχναμε μόνοι με καλάμια, αλευρόκολλα και καλά ζύγια για να μην κάνουν σβούρες. Τα ζύγια ήταν –και είναι – η καρδιά..