Η Διεθνής Σοσιαλιστική Οργάνωση (ISO) και η πτώση του Χαλεπίου

Andre Damon | αναδημοσίευση από το wsws.orgσε μετάφραση Κ.Μ. για το Avantgarde…..Στις 13 Δεκεμβρίου, όταν οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις ήταν στα πρόθυρα της ανακατάληψης του Χαλέπι, ένας σχολιαστής δημοσίευσε ένα άρθρο με την... εξής εισαγωγή: «Το καθεστώς της Συρίας και οι ρώσοι σύμμαχοί του είναι στα τελευταία στάδια μιας βάρβαρης επίθεσης ενάντια στο Χαλεπι».Το άρθρο δηλώνει ότι, «οι συνδυασμένες δυνάμεις του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Άσαντ, η ρωσική αεροπορία και τα υποστηριζόμενα από το Ιράν σιίτικα τάγματα θανάτου έχουν ανακαταλάβει το Ανατολικό Χαλέπι, σύμφωνα με τις εκθέσεις – και μαζί με αυτό, την τελευταία από τις μεγάλες πόλεις που απελευθερώθηκε από τη συριακή επανάσταση το 2011».Αυτά τα αποσπάσματα θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί στις σελίδες των New York Times, της Washington Post ή οποιασδήποτε από τα άπειρα αστικά μέσα ενημέρωσης, που λειτουργούν ως όργανα προπαγάνδας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.Στην πραγματικότητα, ο συγγραφέας είναι ο Ashley Smith, εκδότης του SocialistWorker.org, ιστοσελίδας της Διεθνούς Σοσιαλιστικής Οργάνωσης (ISO)1. Εάν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τον φιλο-ιμπεριαλιστικό και φιλο-πόλεμο προσανατολισμό αυτής της κατά τα άλλα αριστερής οργάνωσης, μια αντικειμενική ανάγνωση του άρθρου του  Σμιθ θα την ξεδιαλύνει.Στο ύφος και το περιεχόμενό του, το άρθρο του Σμιθ, «Η αντεπανάσταση συνθλίβει το Χαλεπι» 2, συγχωνεύεται άψογα με τα υπόλοιπα αντι-Συριακά και αντι-ρωσικά άρθρα που συνόδευσαν την πτώση του Χαλεπίου, αντανακλώντας την οργή της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ για την πανωλεθρία του πενταετούς πολέμου για την αλλαγή του καθεστώτος (στη Συρία).Η κραυγή των Μακαρθιστών της δεκαετίας του 1950, «Ποιος έχασε την Κίνα;» έχει αντικατασταθεί από μια ανάλογη: «Ποιος έχασε τη Συρία;» Η ISO απαντώντας σε αυτό το ερώτημα με διφορούμενο τρόπο, δηλώνει ότι η εκστρατεία για την εκδίωξη του Άσαντ έχει μέχρι στιγμής αποτύχει λόγω της «αποτυχίας» της «αριστεράς» να «υποστηρίξει ομόφωνα την συριακή Επανάσταση».Αυτό δεν οφείλεται στην έλλειψη προσπάθειας εκ μέρους του Smith και των συνεργατών του. Για περισσότερα από πέντε χρόνια, η ISO έχει ενεργήσει ως μαζορέτα στον αιματηρό υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ πόλεμο δια αντιπροσώπων στη Συρία. Σε κάθε στάδιο του πολέμου, η ISO βάδιζε βήμα-βήμα με τα πιο λυσσαλέα παρεμβατικά τμήματα του αμερικανικού πολιτικού κατεστημένου, που πλασάρουν τα ψέματα τους σε κάθε στροφή.Εμείς δεν υπερασπιζόμαστε ούτε τις ενέργειες της Μόσχας ούτε της Δαμασκού. Αλλά η παρουσίαση των μέσων μαζικής ενημέρωσης των ΗΠΑ και του πολιτικού κατεστημένου, συμπεριλαμβανομένου το SocialistWorker.org, είναι εντελώς υποκριτική, μονόπλευρη και καθοδηγείται από μια πολιτική ατζέντα που υπερασπίζεται τα εγκλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Συρία και σε όλη τη Μέση Ανατολή.Τόσο τα καθεστωτικά αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης όσο και η -κατ’ άλλα- αριστερή ISO παρουσιάζουν μια ψευδή εικόνα του συριακού εμφυλίου πολέμου, στον οποίο οι «δημοκρατικές» δυνάμεις διεξάγουν έναν επαναστατικό αγώνα εναντίον του Άσαντ και της συμμάχου του τη Ρωσία. Τυχόν στοιχεία που έρχονται σε αντίθεση με αυτό το συμπέρασμα αγνοούνται.Η πραγματικότητα είναι ότι η πλευρά των «ανταρτών» του συριακού εμφυλίου πολέμου κυριαρχείται τις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ ισλαμιστικές παραστρατιωτικές ομάδες που δεν θα υπήρχαν χωρίς τα δισεκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν από τις ΗΠΑ σε μια προσπάθεια να εκδιώξουν τον Άσαντ. Η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι αυτό είναι ζωτικής σημασίας όχι μόνο για τις προσπάθειές της να παγιώσει την ηγεμονία της πάνω στην πλούσια σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή, αλλά και για την προσπάθειά της να απομονώσει, να αποσταθεροποιήσει και τελικά να διαμελίσει τη Ρωσία, που θεωρείται ένα σημαντικό εμπόδιο για την αμερικανική ιμπεριαλιστική κυριαρχία στην Ευρασία. Το καθεστώς του Άσαντ είναι ο μοναδικός αραβικός σύμμαχος της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή και στη Συρία βρίσκεται η έδρα της μοναδικής ναυτικής της βάση στη Μεσόγειο Θάλασσα.Ο στόχος του Smith είναι να αρνηθεί αυτά τα γεγονότα μέσα από έναν ανέντιμο απολογισμό του συριακού εμφυλίου πολέμου, ο οποίος παρουσιάζεται ως μια «λαϊκή εξέγερση υπέρ της δημοκρατίας, εξίσου  νόμιμη με τις άλλες εξεγέρσεις ενάντια στα μοναρχικά καθεστώτα στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, γνωστά και ως Αραβική άνοιξη».Ο Smith ισχυρίζεται απλώς ότι αυτή είναι η περίπτωση, χωρίς να επιδιώκει σε καμία περίπτωση να το αποδείξει. Ποιες οργανώσεις, ανακοινώνεις ή προγράμματα μπορεί να μας υποδείξουν τους φορείς αυτής της λεγόμενης επανάστασης; Τα μόνα ονόματα οργανώσεων που ο Smith μας δείχνει ως την ηγεσία αυτής της «δημοκρατικής» επανάστασης είναι ο υποστηριζόμενος από τις ΗΠΑ Ελεύθερος Συριακός Στρατός,  μια δύναμη πληρεξούσιων που αποτελείται από πρώην μέλη των στρατιωτικών δυνάμεων του ίδιου του Άσαντ.Ο Smith αναφέρεται στον Joseph Daher, ο οποίος συνδέεται με τη Ενιαία Γραμματεία, για να βεβαιώσει ότι αφότου το Χαλέπι βρέθηκε υπό «επαναστατικό» έλεγχο, έγινε «ένα σύμβολο της δημοκρατικής εναλλακτικής λύσης που θα μπορούσε να είναι η Συρία».Αυτό είναι ένα ψέμα. Το Ανατολικό Χαλέπι σε μεγάλο βαθμό ήταν υπό τον έλεγχο του συριακού παραρτήματος της Αλ Κάιντα, το Μέτωπο αλ-Νούσρα, μια οργάνωση που είναι υπεύθυνη για πολλές θηριωδίες. Η Al-Nusra έχει πραγματοποιήσει βομβαρδισμούς αμάχων στο υπό κυβερνητικό έλεγχο Δυτικό Χαλέπι, ενώ κατ’ επανάληψη βασάνιζε και εκτελούσε κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένων και παιδιών.Στην πιο πρόσφατη έκθεσή της σχετικά με τις συνθήκες στις περιοχές των «ανταρτών», που πραγματοποιήθηκε φέτος η Διεθνή Αμνηστία δήλωνε ότι «οι πολίτες ζουν με τον συνεχή φόβο ότι θα απαχθούν αν επικρίνουν τη συμπεριφορά των ενόπλων ομάδων που έχουν την εξουσία ή να αποτύχουν να συμμορφωθούν με τους αυστηρούς κανόνες που έχουν επιβληθεί».Η έκθεση προσθέτει ότι, «Στο Χαλέπι και στο Ιντλίμπ σήμερα, οι ένοπλες ομάδες έχουν την ελευθερία να διαπράττουν ατιμώρητα εγκλήματα πολέμου και άλλες παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Συγκλονιστικά, έχουν επίσης τεκμηριωθεί ένοπλες ομάδες, να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους βασανιστηρίων που χρησιμοποιούνται συνήθως από τη συριακή κυβέρνηση».Ανίκανος να αρνηθεί τον κυρίαρχο ρόλο της Αλ Κάιντα στο δίκτυο της αντιπολίτευσης, ο Smith επινοεί μια αφήγηση σύμφωνα με την οποία η κυριαρχία των τζιχαντιστών στις αντιπολιτευόμενες -στον Άσαντ- δυνάμεις ήταν το αποτέλεσμα μιας πλοκής που εκκολάφτηκε από τον ίδιο τον… Άσαντ!Επ’ αυτού υπογραμμίζει ότι, «όταν ξέσπασε η επανάσταση στις αρχές του 2011, ο Άσαντ απελευθέρωσε χιλιάδες [ισλαμιστές] κρατουμένους με την ελπίδα ότι θα εναντιωθούν στην μαζική, δημοκρατική, κοσμική εξέγερση». Στην πραγματικότητα, ο Άσαντ απελευθέρωσε αυτούς τους  πολιτικούς κρατούμενους ως παραχώρηση προς τη συριακή αντιπολίτευση, η οποία απαίτησε την απελευθέρωσή τους από τις πρώτες διαδηλώσεις.Ο βασικός στόχος του άρθρου του Smith είναι να επισκιάζει το γεγονός ότι ο συριακός εμφύλιος πόλεμος, με τεράστιο κόστος σε θανάτους, εκτοπισμούς και σφαγές, είναι το προϊόν μιας επιχείρησης αλλαγής καθεστώτος, υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατορθώνει να αποφύγει την αναφορά στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τρία τέταρτα του τρόπου με το οποίο απαριθμεί στο άρθρο του, μερικές από τις «ιμπεριαλιστικές και περιφερειακές δυνάμεις» ως υπεύθυνες για την ήττα της «επανάστασης».Ο Smith παραθέτει ως υπεύθυνους για την κατάσταση στη Συρία, μαζί με το καθεστώς Άσαντ, το Ιράν, τη Ρωσία (της οποίας «ο στόχος της είναι να προβάλλει τον εαυτό της ως μια αυτοκρατορική δύναμη στην περιοχή») και «άλλες περιφερειακές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την Τουρκία».Μόνο τότε φτάνει στις τελευταίες και καταϊδρωμένες Ηνωμένες Πολιτείες, που σύμφωνα με τον Smith «επίσης επεμβαίνουν ως αντεπαναστατική δύναμη».Ωστόσο η βασική κριτική του Σμιθ στις ΗΠΑ (και κατ’ επέκταση στην κυβέρνηση Ομπάμα και τη CIA, οι οποίοι ποτέ δεν αναφέρονται ονομαστικά) είναι ότι δεν έχουν προχωρήσει αρκετά στον εξοπλισμό των «ανταρτών». Ο Smith καταγγέλλει ότι οι ΗΠΑ «αρνήθηκαν» στις αντι-ασαντικές πολιτοφυλακές «κομβικό υλικό και αντιαεροπορικά όπλα που θα επέτρεπαν στους επαναστάτες να ξεπεράσουν το μοναδικό στρατιωτικό πλεονέκτημα του καθεστώτος Άσαντ: τις εναέριες δυνάμεις».Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με την παραμορφωτική αφήγηση του Σμιθ, η κατανομή των δισεκατομμυρίων δολαρίων για να στηρίξουν οι ΗΠΑ τους «αντάρτες» υπήρξε μια επιμελημένη παρωδία για να αποκρύψουν το γεγονός ότι καθ’ όλη τη διάρκεια ήταν σε «de facto συνεργασία με τη Ρωσία και το συριακό καθεστώς». Οι ΗΠΑ, όπως φαίνεται, έχουν συνωμοτίσει με τη Ρωσία για να στηρίξουν τον Άσαντ και να τον κρατήσουν στην εξουσία.Ολόκληρο το άρθρο είναι γεμάτο από τέτοιες παράλογες αντιφάσεις. Έτσι, οι ΗΠΑ μεταμορφώνονται σε μια αντεπαναστατική δύναμη ενάντια στον αντι-ασαντική δημοκρατική αντιπολίτευση. Αλλά η ομάδα που παραθέτει ο Smith ως πυλώνα αυτής της δήθεν δημοκρατικής αντιπολίτευσης, ο Ελεύθερος Συριακος Στρατός, υποστηρίχθηκε και χρηματοδοτήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες!Ο Σμιθ αναλύει: «Οι ΗΠΑ δεν θέλουν την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Στην καλύτερη περίπτωση, ο στόχο τους είναι μια ομαλή μετάβαση που θα μας απαλλάξει από τον Άσαντ».Δεν υπάρχει σχεδόν καλύτερος ορισμός της αλλαγής καθεστώτος από ότι μια «ομαλή μετάβαση» που «ξεφορτώνεται» ένα ηγέτη που οι ΗΠΑ θεωρούν εχθρικό προς τα συμφέροντά τους. Αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός της επέμβασης της Ουάσιγκτον στη Συρία, την οποία επικρίνει η ISO μονάχα από την άποψη ότι δεν έχει πραγματοποιηθεί αρκετά επιθετικά.Τώρα, με την προφανή κατάρρευση της αμερικανικής επιχείρησης αλλαγής καθεστώτος, η ISO απαντά με αμηχανία, θυμό και απογοήτευση, όχι μόνο για την αποτυχία να καθαιρεθεί ο Άσαντ, αλλά και για την επακόλουθη απώλεια της ικανότητας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή και διεθνώς.Ο Smith γράφει, με απροκάλυπτη πικρία: «Αυτό το αποτέλεσμα εκθέτει την αδυναμία των Η.Π.Α στην Μέση Ανατολή… (στμ: τι κρίμα) Εν τω μεταξύ, η θέση της Ρωσίας έχει κερδίσει έδαφος, ενώ αξιωματούχοι των ΗΠΑ δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν κάτι άλλο εκτός από το να προτείνουν ψηφίσματα για την κατάπαυση του πυρός στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία η Μόσχα απέρριπτε με βέτο».Αυτές είναι οι λέξεις που θα μπορούσαν να έχουν ειπωθεί εν βρασμώ ψυχής από οποιασδήποτε από τα δεκάδες think tanks που συνδέονται με την Ουάσιγκτον. Ο Smith μιλά σαν απροκάλυπτος υπέρμαχος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Όπως και ο ιδεολογικός του προκάτοχος, ο Mαξ Σάχτμαν, ο Smith δηλώνει ότι η Ρωσία είναι μια «αυτοκρατορία», ως μια φτηνή δικαιολογία για την υποστήριξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.Οι θεωρίες του Σάχτμαν τέθηκαν σε εφαρμογή το 1950 με τον πόλεμο της Κορέας, όπου αρνήθηκε να υπερασπιστεί τη Βόρεια Κορέα, αβαντάροντας τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα πόλεμο στον οποίο έχασαν τη ζωή τους τρία εκατομμύρια Κορεάτες. Φωνάζοντας «Ούτε Ουάσιγκτον ούτε στη Μόσχα», ο Σάχτμαν επέμεινε ότι ο πόλεμος της Κορέας ήταν μεταξύ αντίπαλων «ιμπεριαλιστικών» δυνάμεων, την ΕΣΣΔ και τις ΗΠΑ. Για να καταλήξει στο  τέλος να υποστηρίζει τον πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Βιετνάμ.Μισό αιώνα αργότερα, το επιχείρημα της ISO αποτελείται από ξαναζεσταμένο ψυχροπολεμικό αντικομμουνισμό σε «αριστερή» περιβολή, αντικαθιστώντας τη «σοβιετική αυτοκρατορία» με καταγγελίες της «ρωσικής αυτοκρατορίας».Ο Smith ανησυχεί για την επερχόμενη διοίκηση Trump από την ίδια σκοπιά τμημάτων της CIA και του στρατού που υποστηρίζεται από την Κλίντον: ότι δεν θα είναι αρκετά επιθετικός στη Συρία και κατά της Ρωσίας. «Τώρα, με την έκπληξη των εκλογών του Donald Trump, η πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή πρόκειται να αλλάξει», γράφει. «Ο Trump υποστηρίζει μια σαφή συμμαχία με τη Ρωσία και τον Άσαντ εναντίον του ISIS και της Αλ Κάιντα».Κατά τη διάρκεια των τελευταίων οκτώ ετών, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παρέμβει στρατιωτικά σε όλο τον κόσμο, από το φασιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία, στις διαδικασίες αλλαγής καθεστώτων στη Λιβύη και τη Συρία, υπό το μανδύα πάντα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έτσι ώστε η κάθε ISO να βαπτίζει τα σχέδια αυτά ως «λαϊκές επαναστάσεις». Με τον ερχομό στην προεδρία του Trump, με μικρότερη έμφαση στις «ανθρωπιστικές» δικαιολογίες για τη στρατιωτική επέμβαση, ο Smith φοβάται την απώλεια του ελέγχου της κατάστασης.Ο ίδιος αντανακλά την κοινωνική προοπτική που επικρατεί στο εσωτερικό της εύπορης ανώτερης μεσαίας τάξης, περιφέρεια της ISO και άλλων «αριστερών» οργανώσεων. Αυτό το κοινωνικό στρώμα έχει πλουτίσει μέσα από τις φούσκες του χρηματιστηρίου της δεκαετίας του 1980, του 1990 και του 2000. Όπως το χαρτοφυλάκιο των μετοχών της μεγάλωνε, η πολιτική του αντίληψη μετατοπίστηκε προς τα δεξιά. Σήμερα, υποστηρίζει ένθερμα τις εξορμήσεις του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ διεθνώς.Γι’ αυτό στο επείγον καθήκον της οικοδόμησης ενός διεθνούς κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο με βάση την εργατική τάξη και τον αγώνα για το σοσιαλισμό, είναι απαραίτητη η κατανόηση της δεξιάς, φιλο-ιμπεριαλιστικής πολιτικής ομάδων, όπως η ISO, και μια ασυμβίβαστη πάλη εναντίον τους. ………..Σημειώσεις

1. Η αμερικανική Διεθνής Σοσιαλιστική Οργάνωση (ISO), το βρετανικό SWP μαζί και οι αδελφές τους οργανώσεις στην Ελλάδα, η ΔΕΑ και το ΣΕΚ αντίστοιχα, μοιράζονται τις ίδιες απόψεις για το συριακό. Το ίδιο έκαναν και στο φασιστικό πραξικόπημα στο Μαϊντάν της Ουκρανίας. Η τάση τους να μπερδεύουν τις επαναστάσεις με τις αντεπαναστάσεις και τα φιλοϊμπεριαλιστικά βελούδινα πραξικοπήματα είναι παροιμιώδης.
2. ‘Η αντεπανάσταση συνθλίβει το Χαλέπι’, στα ελληνικά.