του Νάσου Μπράτσου
Η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντεύτηκα πριν αρχίσω το γράψιμο, γιατί είναι έντονο το προσωπικό στοιχείο, αλλά υπερίσχυσε η οργή, αλλά και η αίσθηση ότι το χρωστάω. Σε ποιους όμως το χρωστάω? Το χρωστάω στη συναδέλφισσα που με κομμένο το ίντερνετ στο σπίτι, από απλήρωτους λογαριασμούς, κάνει κάθε μέρα βάρδια στο ertopen «κλέβοντας» δίκτυο, όταν και άμα ανοίγουν υπολογιστές από τα γειτονικά σπίτια, νταντεύοντας παράλληλα και νεογέννητο.