Γράφει ο Κώστας ΓιαννακίδηςΦοβόμουν να γίνω πενήντα ετών μέχρι που κατάλαβα ότι η εναλλακτική του να μη μεγαλώνεις είναι να σε ρουφήξει το χώμα της πατρίδας ή ο ουρανός της Βουλγαρίας. Αλλά εντάξει, αυτές οι νευρώσεις και τούτοι οι φόβοι είναι η πολυτέλεια που σου χορηγεί η πρόοδος. Έναν αιώνα νωρίτερα να γεννιόσουν, στα πεντηκοστά σου γενέθλια συνήθως είχε ολοκληρωθεί και η διαδικασία της αποσύνθεσης, ενώ η πόλη, που μεγάλωνε σαν κοπέλα στην εφηβεία, κατάπινε λαίμαργα το μνήμα σου.Ε, και μετά η ζωή, εδώ στο δυτικό κόσμο, έρχεται όλο και πιο πολύ στα μέτρα σου. Όλοι γύρω σου είναι μεγάλοι.