Τριγυρνούσε φοβισμένο μέσα στο λευκό τοπίο της πόλης, χαμένο στο δικό του κόσμο, παγωμένο και νηστικό....Τελευταία συντροφιά του σήμερα ήταν, όχι η “δύναμη της παρέας” με τα άλλα μικρόπουλα που το συντρόφευαν στην «καλοκαιρία» της προηγούμενης βδομάδας, αλλά η ελπίδα που κόντευε να σβήσει …..Η λευκή μοναξιά του ορίστηκε, χωρίς το «σοφό ακροατήριο» που τόσο ανέμελα τιτίβιζε μαζί του ….Ένας μικρός ήρωας της κακοκαιρίας, χωρίς τις βαθυστόχαστες σκέψεις και τα «θέλω» των ανθρώπων θέλησε απλά να επιβιώσει, αλλά η παγωνιά το λύγισε …και μετά ήρθε η σιωπή......Πεσμένο ανάσκελα πάνω στο χιόνι, ένα