Ὁ Τρομάρας ἦτον έξυπνο καὶ ἄξιο παιδί, ἀλλὰ ἦτον κατὰ δυστυχία πολὺ ἰσχνὸ καὶ ἀδύνατο. Καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα εἶχε ἕνα μεγάλο ἐλάττωμα. Ἐτρόμαζε καὶ ἀπὸ τὸ πλέον ἀσήμαντο πράγμα. Τὸ ἐλάττωμα τοῦτο, ἂς εἰποῦμε τὴν ἀλήθεια, δὲν ἦτον ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς φυσικό του.Μερικὰ ἄτακτα παιδιά, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δὲν πηγαίνουν εἰς τὸ σχολεῖο, κρυμμένα ὀπίσω ἀπὸ ἕνα τοῖχο μίαν ἑσπέρα, τὸν ἐξίπασαν ἔξαφνα τόσο δυνατὰ ποὺ τοῦ ἐσυντάραξαν μιὰ διὰ πάντα τὰ νεῦρα του καὶ τὸν ἔκαμαν ἀπὸ τότε δυστυχὴ καὶ ἀξιολύπητο.