του Πέτρου Κακολύρη* Είμαι σε θέση να γράφω τούτες τις αράδες διότι τον Μάιο του 2009 οι συγγενείς ενός 27χρονου αγοριού που είχε χάσει τη ζωή του, οδηγώντας τη μηχανή του σε μια πόλη της Πελοποννήσου, αποφάσισαν να δωρίσουν τα όργανα του παιδιού τους. Οι άνθρωποι αυτοί βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα: να χαρίσουν τα όργανα του νεκρού παιδιού τους ή να αρνηθούν και να δώσουν εντολή για την ταφή του. Αποφάσισαν το πρώτο. Κι έτσι ένα δωδεκάχρονο αγόρι δεν έχασε τον πατέρα του, μια νέα.. γυναίκα τον άνδρα της, η κοινωνία έναν ενεργό πολίτη, η λογοτεχνία ένα βιβλίο και έναν εκδοτικό οίκο.